Ларыса Геніюш. Партызаны

Ларыса Геніюш. Партызаны

Продак мой, спыняючы нашэсце,
кідаўся на ворага з мячом,
толькі б не цярпелі сем’і, дзеці,
за плячыма заставаўся дом.
І стаялі насмерць, ўсенародна,
супраць недругаў суровых і ліхіх,
і не пакідалі безбаронных,
ворагаў наклікаўшы на іх.

………………………………………

Ваявалі рымляне і грэкі,
шмат было ў гістор’і розных спраў,
ўсё ж дзяцей, малых дзяцей на здзекі
ворагу ніхто не выстаўляў!
Пішуць сяння повесці, раманы,
ўсё ж няма ні слова там нігдзе,
каб грудзьмі стаялі партызаны
за расстрэляных, за паленых людзей.
Партызаны ж, тыя партызаны,
што ім сёлы, енк і боль людскі,
толькі б мосцік недзе быў ўзарваны
ды ляцелі з рэйкаў цягнікі.
Што для іх адкрытыя магілы,
гдзе за рэйкі кідалі дзяцей.
Не, дзяцей яны не баранілі,
солтыса забіць куды прасцей.
Солтыса, які акручваў немца,
каб ад згубы ратаваць сяло,
бо куды ж было народу дзецца,
помачы чакаць адкуль было?
Нашы пушчы — роднае багацце,
непралазнасць зарасляў, балот:
партызанам ёсць куды хавацца,
а куды ж схаваецца народ?
А куды схаваюцца мільёны
ў кінутай нашэсцю старане,
дзеці ў гэтых сёлах безбаронных,
калі ўсе мужчыны на вайне?
Йшлі байцы і, хрышчаныя боем,
ворага спынялі, як маглі.
Партызаны ж смерць няслі з сабою
збітай і апаленай зямлі!
То не подзвіг баявы і смелы, —
толькі смех крывавы і пусты,
наклікаць на сёлы смерць умелі,
а самыя шпарылі ў кусты!
Выстаўлялі немаўлят пад стрэлы,
а слабых жанчын – пад кулямёт.
Ім за рэйкі дык душа балела,
не балела толькі за народ!

………………………………………

Жаль народны наш не знае меры,
не злічыць апаленых касцей.
Партызаны горшыя, як зверы —
звер так ворагу не кідае дзяцей,
а пакуль ёсць кіпцюры і зубы,
засланяе ён малых сабой,
не бяжыць ў сасоннік ад згубы,
а ў няроўны кідаецца бой!
Нават птушка кволая і тая
люта скача злыдням да вачэй,
ў горы птушанят не пакідае,
лепей згіне за сваіх дзяцей.
Ну а вы, “героі”-партызаны,
Колькі нас вы кінулі на смерць,
аддалі бязлітасна і танна
на варожых вогнішчах гарэць?
Хваліцеся, колькі вы забілі,
ці праз вас загінула дарма,
а каго вы з нас абаранілі?
Гэткіх на уліку ў вас няма!

………………………………………

У людзей ёсць нейкае сумленне,
быў і ёсць закон адвечны, боскі.
Рэйкі — ды гары яны агменем,
каб за іх палілі нашы вёскі!
Гдзе былі вы, як народ гурбою
клалі у магілы, як пласты,
вы ж адныя толькі мелі зброю
і са зброяй шпарылі ў кусты!
То праз вас мы гінулі дарма
ў полыме нямецкім і на фронце.
Ля Масквы сёл спаленых няма, —
каб з людзьмі, з дзяцьмі без абаронцаў!
Йшлі інструкцыі ў адным напрамку,
палымнела Беларусь адна.
А чаму ж не падымалі партызанкі
на Каўкзе ці каля Арла?

………………………………………

Калі глянеш — кроў у жылах стыне.
Сэрца нам за Арадур баліць,
хто ж палічыць нашы ўсе Хатыні?!
Сотнямі Хатыняў не злічыць!
Аднаго забілі часам гада
і, забіўшы, зайцамі ўцяклі.
А за гада сотні леглі радам
безбаронных жыхароў зямлі.
І няўцям да сяння той Мазанік,
як лілася ў Менску наша кроў —
не, не партызан, не партызанак,
а ў мучэннях выжыўшых сыноў.
Калі судзіш ворага на згубу,
першым чынам засланяй сваіх.
Эх, Мазанік, за аднога Кубэ —
колькі нашых браццяў нежывых!
Ці яны ўначы табе не сняцца,
тысячу замучаных не жаль?
Што табе, Мазанік, нашы брацця,
для цябе ж галоўнае — медаль…

………………………………………

Край мой любы, жытні і курганны,
на няласцы нелюдзяў чужых,
і калі мне скажуць: партызаны,
жудасна мне робіцца ад іх.

Ларыса Геніюш. Партызаны: 15 комментариев

    1. Стихи без даты, так как насчет этого источники противоречивы… Впервые прочел в 1991-м, в “Нашай Ніве”…

    2. По всей видимости, Лариса Гениюш писала “в стол”, и могла не указывать даты стихотворения.

      А вообще, это похоже на историю с деревней Пирчюпяй. По одной из версий, эту деревню сожгли гитлеровцы после того, как партизаны подбросили у деревни тела двух убитых немцев, желая проучить жителей, которые перестали их кормить.

    3. Пішуць сяння повесці, раманы,
      ўсё ж няма ні слова там нігдзе,
      каб грудзьмі стаялі партызаны
      за расстрэляных, за паленых людзей

      Как раз всегда поднималась эта тема: что партизаны старались спасти, прикрыть мирных жителей: “Партизаны” Адамовича ( фильм “Сыновья уходят в бой”), фильм “Полонез Огинского”, хотя были среди них такие, которым было наплевать, и они даже в советских произведениях показаны и осуждены.

    1. Хорошо они там закалились. У меня родители были только в ссылке с 1944 г по 1958, в том числе отец до 1954 на Колыме, золото мыл, прожили по 85 лет. А куды денисси: немцы мы… Он, гад (шоб не сглазить), ещё при СССР мне предсказывал развал Советского Союза… “У, фашист!” – думал я тогда. И не он один. В Грузии, где я служил, меня смешила вера грузин в независимость, то же и на Украине, где я провел детоство после ссылки родителей: люди верили в независимость и в вину москалей.
      А вот как получилось…

  1. Вам всякую фигню ещё не надоело тиражировать?
    Откуда Гениюш могла знать про партизан, если она в то время преспокойно сидела под доброй европейской расовой оккупацией в Чехословакии, войско которой, кстати, помогало немцам устанавливать в Беларуси добрый европейский расовый порядок?! Всё, что она могла делать – это тиражировать пропагандистский бред своих “свядомых” братьев по разуму, в то время усиленно натирающих язык о задницы нацистов в Тростенце, Колдычеве, Борисове и других местах торжества “свядомого” духа.

    1. Ну, вообще-то, Гениюш приезжала в оккупированную Беларусь – по крайней мере она была делегатом Второго Всебелорусского конгресса (1944 года).

    2. А-а! Ну тогда я спокоен.
      Без сомнения, Радик Орловский рассказал ей всю правду о партизанах. Прямо с трибуны и из-под портрета.

    3. +1000
      И с чего она взяла, что в России партизан не было?
      В Орловской, Курской, Новгородской, Ленинградской, Псковской и Смоленской областях также велась активная партизанская деятельность в период оккупации.
      В принципе, конечно, убийство конкретно Кубе было скорее бессмысленным, а жертв много.Лучше после его смерти, мягко говоря, не стало. Другое дело деятельность партизан в целом.

    4. Если хотите, вам я могу даже прислать это же фото в большем формате.

    5. dmitrij_kr on July 6th, 2009 06:46 am (UTC)
      Откуда Гениюш могла знать про партизан, если она в то время преспокойно сидела под доброй европейской расовой оккупацией в Чехословакии…
      ================================
      Не надо ля-ля.
      Муж Ларисы Гениюш работал врачом на оккупированной территории Беларуси и знал не по наслышке о “подвигах” партизан.

Обсуждение закрыто.